Το τιμολόγιο

Αυτή η δουλειά είναι σαν το μπιλιάρδο. Από μια καραμπόλα μπορεί να σκοράρεις. Έτσι κι εγώ από μια καραμπόλα και μετά από μια άλλη και λίγο αργότερα από μία τρίτη, ανέλαβα μια εργασία, σχετικά δύσκολη και πολύπλοκη. Αποφάσισα να δοκιμάσω τη τύχη μου βιντεοσκοπώντας και φωτογραφίζοντας την εξέλιξη της εργασίας μέσω μιας κάμερας ασφαλείας που τοποθέτησα στον χώρο που γίνονταν οι εργασίες, έτσι ώστε να μπορέσω αργότερα να δημιουργήσω ίσως ένα βίντεο με την αποσύνδεση και την εγκατάσταση αυτού του μηχανήματος που έπρεπε να φύγει από το Ισραήλ και να έρθει στην Ελλάδα.

Με τη τεχνολογία δεν έχω καλή σχέση, οπότε να το βρω τη κάμερα, να την αγοράσω, να τη συνδέσω μέσω wifi με το τηλέφωνο, να βρω τους απαραίτητους κωδικούς και όλο αυτό να λειτουργήσει, ενίοτε εξ αποστάσεως, ήταν μια διαδικασία που κράτησε μέρες και πέρασε από φάσεις εκσφενδονισμού και ποδοπατήματος αυτής της μικρής συσκευής. Και φυσικά όπως πάντα, όταν αγοράζεις κάτι και ρωτάς, ¨είναι εύκολη η εγκατάσταση?» σου απαντάνε «πανεύκολη», θα βρείτε όλες τις οδηγίες μέσα στο κουτί. Όταν όμως ανοίγεις το κουτί αντιλαμβάνεσαι ότι είναι σαν μια πύλη χωροχρόνου κι αυτό το μικρό σε διαστάσεις κουτάκι, εσωτερικά είναι ένας άλλος κόσμος που αν δεν γνωρίζεις τη γλώσσα «οδηγίες» όπως λέμε «γαλλικά», είναι σαν να βρίσκεσαι στο μετρό του Πεκίνου ψάχνοντας σουβλάκια.

Η κάμερα δε κατάφερα ποτέ να λειτουργήσει σαν κάμερα, αλλά κατέφερα να λειτουργήσει σαν φωτογραφική μηχανή και μόνο. Έτσι λοιπόν για μέρες επί ημερών, όπου κι αν βρισκόμουν, προσπαθούσα μέσω ιντερνέτ να συνδεθώ με την κάμερα, να δω τι γίνεται στον χώρο των εργασιών και να πατήσω το κουμπάκι για ν αποθανατίσω τη μια στιγμή μετά την άλλη, έτσι ώστε στο τέλος να μοντάρω τουλάχιστον ένα βίντεο τύπου time lapse. Κουμπάκι το κουμπάκι τράβηξα ένα τσουβάλι φωτογραφίες, έστω κι έτσι, κάτι κατάφερα να κρατήσω και ίσως, σκεφτόμουν, τελικά να καταφέρω να φτιάξω αυτό το βίντεο.

Πέρασε καιρός κι ήρθε ή ώρα να ξεδιαλύνω το υλικό και να το ταξινομήσω για να μπορέσει να δουλευτεί. Ποιος όμως θα το κάνει? Εγώ το μόνο που μπορώ να μοντάρω είναι τα κορδόνια μου. Ρωτώντας από εδώ κι από εκεί, μου συστήσανε τον Ντάνυ. Ντόπιος ο Ντάνυς, μονταδόρος περιωπής ντεμέκ. Ας τον ονομάσουμε Ντάνυς ο Υδροκέφαλος, γιατί έχει μια κεφάλα σαν καρπούζι αυγουστιάτικο. Ναι γειά σου Ντάνυ, ο Τζον είμαι, μου έδωσε το τηλ σου ο τάδε, έχω ένα βίντεο που θέλω να φτιάξω και μου είπανε πως κάνεις αυτή τη δουλειά και μπορείς να με εξυπηρετήσεις. Ναι Τζον μπορώ, τι βίντεο είναι? Που θα το χρησιμοποιήσεις? Τι ανάλυση το θέλεις? Πόσα λεπτά θα είναι? Μουσική θα έχει? Που θα τη βρεις? Πότε το θέλεις? Τα αρχεία είναι ίδια? Η ανάλυση της εικόνας πως είναι?.... εεεε, ναι , καλά Ντάνυ θα σε ξαναπάρω.

Με το ένα και με το άλλο και με μέρες επί ημερών να μιλάω με τον υδροκέφαλο και πάνε – έλα τα αρχεία μέσω wetransfer φτάσαμε σε μια συνεννόηση. Το ένα αρχείο δεν κάνει, το ένα βίντεο είναι μικρό σε σχέση με το άλλο, οι άπειρες φωτογραφίες μου από τη κάμερα ασφαλείας είναι πολύ-πολύ χαμηλής ανάλυσης και δεν θα κολλήσουν ωραία σε σχέση με τα βίντεο κι από δω παν κι οι άλλοι. Ρε Ντάνυ μονταδόρε, δε θέλω να πάρω όσκαρ, δε θα το στείλω στο Χόλυγουντ, ένα βιντεάκι για το YouTube να κάνω θέλω. Ναι αλλά Τζον κι έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα. Το γείωσα, σχεδόν το ξέχασα.

Εδώ οι άνθρωποι, αν θέλεις να σου κάνουν κάποια δουλειά, πρέπει να τους πεις τι να κάνουν, ακριβώς όμως. Δεν υπάρχει αναπτυγμένη νοοτροπία αυθορμητισμού και πρωτοβουλίας προκειμένου να γίνει κάτι. Βάλε έναν Ντάνυ σε μια κουζίνα και πες του, κάνε ένα καφέ.

Θα πρέπει να του δείξεις που είναι ο καφές, η ζάχαρη, το γκαζάκι, ο αναπτήρας, το φλιτζάνι, όλα, ένα προς ένα. Αν τον βάλεις στη κουζίνα και του πεις κάνε ένα καφέ και φύγεις, θα γυρίσεις μετά από 3 ώρες κι ο Ντάνυς θα σκαλίζει το τηλέφωνο του κι αν τον ρωτήσεις που είναι ο καφές θα σου πει δεν έκανε γιατί καφέ δεν έχει κι αν τον ρωτήσεις, άνοιξες το ντουλάπι να δεις, θα σου πει όχι κι αν τον ρωτήσεις γιατί δεν άνοιξες το ντουλάπι, θα σου πει γιατί δεν του το είπες.

Και θα επιστρέψει στο τηλέφωνο του.

Αποφάσισα πρόσφατα να ασχοληθώ πάλι με το βίντεο. Ξανά είδα τα αρχεία, τα έβαλα στη σειρά έτσι όπως τα θέλω και ξανά επικοινώνησα με τον Ντάνυ τον υδροκέφαλο, ο οποίος παρεμπιπτόντως στο μεσοδιάστημα έκανε κουτσομπολιό ότι «αυτός ο Τζον δε ξέρει τι θέλει, μα είναι δυνατόν να μοντάρεις αυτό μ αυτό… Έλεος». Ήρθαν στ’ αυτιά μου αλλά όπως ήρθαν έφυγαν.

Έλα Ντάνυ Μονταδόρε, ο Τζον είμαι, λοιπόν σχετικά μ εκείνο το βίντεο, θα σου ξαναστείλω τα αρχεία, τα έχω δει ένα προς ένα και θα σου πω τι θέλω να κάνεις, ακριβώς. Αυτό το ακριβώς του άρεσε. Ευθύνη μηδέν. Θέλω μέσα μου να του πω, λοιπόν Ντάνυ μονταδόρε, πήγαινε σε μια βρύση με έξτρα παγωμένο νερό και βάλε το καρπουζοκεφάλι σου 4-5 ώρες από κάτω και μετά έλα να κάνουμε ένα γαμημένο, απλό, ανθρώπινο μέτριο και χωρίς απαιτήσεις βίντεο. Αλλά αρχίζω πάλι να λέω θα πάρεις εκείνο και θα βάλεις μετά αυτό και θέλω και το λογότυπο να υπάρχει καθ όλη τη διάρκεια του βίντεο, ναι Τζον οκ αλλά πρέπει να μου πεις ακριβώς, μα ακριβώς που το θέλεις το λογότυπο. Ναι Ντάνυ οκ, στο μέτωπο σου το θέλω, θέλω να πω, αλλά και πάλι δεν.

Μ εκείνα και με τα άλλα φτάσαμε αυτή τη φορά σε μια συνεννόηση. Τζον, μου λέει, οκ τα έχω όλα να μιλήσουμε για το οικονομικό τώρα. Ναι βεβαίως Ντάνυ, να μιλήσουμε, πόσα θέλεις? 300 ευρώ λέει ο Ντάνυς και λέω κι εγω, οκ, μια και δεν έχω καμία άποψη για το θέμα. Τιμολόγιο θα κόψεις όμως Ντάνυ, έτσι δεν είναι? Α όχι Τζον, δεν μπορώ να κόψω τιμολόγιο. Ωπα Ντάνυ στοπ. Και 300 ευρώ και χωρίς τιμολόγιο, δεν γίνεται, τζάμπα το σπάσιμο, σκέφτηκα.

Τι να κάνω, τι να κάνω, τι να κάνω…

Στέλνω μέιλ σε όλους τους γνωστούς μου, θέλω αυτό κι αυτό κι αυτό, με δυο λόγια.

Πέντε λεπτά αργότερα η πρώτη απάντηση, ο Κωνσταντίνος, έλα Νονέ, έχω κάποιον που μπορεί να το κάνει, πόσα λεφτά θες να δώσεις? Τι να σου πω αγόρι μου, δεν έχω άποψη, εδώ ένας τύπος ζήτησε 300 ευρώ αλλά δε δίνει τιμολόγιο. Τι 300 ευρώ ρε Νονέ, πλάκα κάνεις? Γιατί παιδί μου? Ούτε 100 ευρώ δεν κάνει αυτή η δουλειά. Μπορείς ν’ αναλάβεις? Μπορώ Νονέ, άστο πάνω μου.

Με 2 τηλεφωνήματα του τύπου, έλα Νονέ, λοιπόν εκείνο θα το κάνω έτσι και το άλλο θα το κάνω αλλιώς για να βγει πιο ωραίο, σε 24 ώρες περίπου το βίντεο ήταν έτοιμο, χάζεψα. Κωνσταντίνε αγόρι μου σ ευχαριστώ, με βοήθησες πολύ, τι χρωστάω? Τίποτα Νονέ, εγώ το έφτιαξα, δε θέλω λεφτά από σένα. Καλά αγόρι μου, σ ευχαριστώ και πάλι. Ανέβασα το βίντεο την ίδια μέρα.

Εδώ κοντά στο σπίτι είναι μια ράφτρα και σκέφτηκα να πάω να μου ράψει ένα πανό μακρόστενο 7-8 μέτρα και με σπρέι να γράψω ΝΤΑΝΥ ΤΟΝ ΠΑΙΡΝΕΙΣ και να το κρεμάσω έξω από το σπίτι, αλλά μετά είδα και ξανα είδα το βίντεο και είπα αστο, αφού μόνος σου δε μπορείς, πάντα θα υπάρχει ένας Ντάνυ να σε μπερδεύει.

Και πώς να μπορείς άλλωστε, τόση τεχνολογία, τόσες εφαρμογές, τόσα πόσα, χάνεσαι. Πριν μερικά χρόνια στα γενέθλια της κόρης μιας φίλης μου, καθόμουν στο τραπέζι και στο ίδιο τραπέζι στη γωνία κάθισε η εορτάζουσα με μια φίλη της.

Ποιος είναι αυτός? Ρώτησε η μία την άλλη, φίλος της μαμάς είπε η μικρή. Ααα, και πόσο χρονών είναι, ξαναρώτησε η πρώτη. Πολύ μεγάλος απάντησε η εορτάζουσα, προ ίντερνετ. Κόντεψε να μου βγει η τούρτα από τη μύτη κι οπότε το σκέφτομαι γελάω.

Ο Ντάνυς επανήλθε, έλα Τζον, οκ με το τιμολόγιο αλλά η δουλειά ια κοστίσει 500 ευρώ. Α έτσι ε? Καλά Ντάνυ, πάω εδώ σε μια δουλειά που έχω στη ράφτρα και θα τα πούμε αργότερα.