η ζωή μετά

H ζωή μετά, δεν αξίζει. Δεν τη θέλεις. Οι τοίχοι σε πνίγουν, οι χώροι δε σε χωράνε, οι λέξεις είναι ασυνάρτητες και η παρουσία σου, σου μοιάζει φθηνή. Σου μοιάζει ψέμα.

Η ζωή μετά τον έρωτα κάνει την παρουσία σου, την αίσθηση σου, την εικόνα σου όλη να μοιάζει ψέμα. Το ξέρεις, το αισθάνεσαι, το ζεις και είσαι τόσο σίγουρος ότι όλοι όσοι είναι γύρω σου, το ξέρουν κι αυτοί.

Η ζωή μετά, δεν αξίζει. Δεν τη θέλεις. Δεν μπορείς να προσπαθήσεις πάλι να κάνεις όλα όσα αβίαστα έκανες. Όλα όσα τόσο φυσικά έβγαιναν από μέσα σου και σε έκαναν να είσαι, να αισθάνεσαι και να φαίνεσαι στη καλύτερη εκδοχή σου.

Στη ζωή μετά τον έρωτα είσαι στη χειρότερή εκδοχή σου.

Είναι οι φόβοι που σε τυλίγουν, είναι το κρύο χέρι που μένει ανοικτό και άδειο, είναι η καρδιά που λείπει, είναι το νόημα που υπήρχε και τώρα πια χάθηκε. Η ζωή μετά, είναι μια έντονη αίσθηση του τέλους, μια άβυσσος τόσο μαύρη και τόσο αχανής που σβήνει τα φώτα του κόσμου, σβήνει τον ήλιο και κάνει τις φωνές άφωνες. Στη ζωή μετά τον έρωτα δεν ακούς, μόνο θυμάσαι. Αισθάνεσαι ημιτελής, αισθάνεσαι σακάτης, αισθάνεσαι μικρός.

Η ζωή μετά τον έρωτα δεν αξίζει, δεν τη θέλεις. Θέλεις να φύγεις, θέλεις να πετάξεις, θέλεις να είσαι μακριά από κάθε τι γνωστό, σκέφτεσαι να πας κι εσύ για να σου σβήσουνε τις αναμνήσεις όπως έκανε κι ο Jim Carrey στη ταινία "Ή αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού".

Στη ζωή μετά, θέλεις να ξεχάσεις αλλά δε μπορείς να σταματήσεις να θυμάσαι.

Δεν θυμάσαι το θυμό, δε θυμάσαι τη λύπη, δε θυμάσαι την απογοήτευση, δε θυμάσαι όλα όσα σου συνέβησαν και δεν άξιζαν να σου συμβούν. Θυμάσαι μόνο τα όμορφα, είναι αψεγάδιαστες οι ερωτικές αναμνήσεις, είναι φωτογραφίες χαρούμενες, είναι τραγούδια κεφάτα, είναι στιγμές καυτές.

Κι έχεις μείνει εκεί και δεν έχεις που να πας και δε θες να πας πουθενά. Ακούς λόγια συγκαταβατικά, ακούς λόγια παρηγοριάς, ακούς λόγια, λόγια, λόγια...

Η ζωή μετά δεν αξίζει, δεν τη θέλεις.

Είναι μια ζωή μέσα στην οποία δεν υπάρχεις κι υπάρχεις χωρίς να έχεις μέσα σου ζωή.