άγιος ρόκυς

Εντάξει είχα φάει σφαλιάρα. Όχι από κανένα άλλο, από μένα. Άλλοι άνθρωποι έχουν το τρίτο μάτι, εγώ έχω το τρίτο χέρι. Φάε τη σφαλιάρα σου, που ήθελες ρομάντζα κι έκανες όνειρα.

Παλουκώσου και μη μιλάς.

Ένα άλλο καλό που έχω είναι που δε μου φτάνει να φάω μια φορά τα μούτρα μου. Μία ίσον καμία. Μιλάμε ότι θέλω πολλές, έτσι για να το καταλάβω.

Κάνεις το λάθος κι είναι γλυκό.Και το κάνεις ξανά και ξανά και ξανά και ξανά. Μέχρι που μια μέρα κοιτιέσαι στο καθρέφτη και δεν αναγνωρίζεις τίποτα από αυτό που βλέπεις. Ε, εκείνη τη μέρα ήταν που έφαγα τη σφαλιάρα, τη συναισθηματική μου σφαλιάρα.

Και δεν ήταν αυτό που με πείραξε, ούτε που με καθήλωσε σ’ ένα καναπέ για κάτι μήνες, μέχρι τη στιγμή που ήρθε ο Rocky και με μάζεψε. Αυτό που με είχε διαλύσει ήταν η επιμονή στην επιλογή μου. Αυτό με πέθανε. Ένιωθα σα να κρατούσα ένα λαχείο ληγμένο από καιρό κι εγώ να ήλπιζα για μήνες και για χρόνια πως θα κερδίσω το πρώτο λαχνό. Μια φορά κληρώνει. Το έχασες; Πάει τελείωσε.

Εκεί ήμουν, στο καθρέφτη που δεν καταλάβαινα τι έβλεπα και το μόνο που αναγνώριζα ήταν το κάποτε πολλά υποσχόμενο αλλά από χρόνια ληγμένο λαχείο μου.

Άραξα στο καναπέ για μήνες, τετραγώνισαν τα μάτια μου από τη τηλεόραση, ράφτηκε το στόμα μου από τη σιωπή. Κόντρα απέναντι από το καναπέ ένας τοίχος τίγκα στα καδράκια.

Φωτογραφίες από δω, φωτογραφίες από ‘κει, ένας εφιάλτης. Δεν ήταν μια φωτογραφία, ένα κάδρο, το πήρες και το σούταρες, ήταν πολλές. Ένας εφιαλτικός γαλαξίας από αναμνήσεις μέσα στο σπίτι. Δεν είχα δύναμη να κάνω τίποτα. Δεν ήθελα να έχω δύναμη. Όχι γιατί κάπου είχα κάνει λάθος, όχι γιατί είχα φάει τα μούτρα μου, αλλά γιατί τα είχα φάει με τόση σιγουριά που τίποτα μέσα μου δεν μου επέτρεπε να πιστέψω ότι δε θα ξανακάνω το ίδιο λάθος.

Είναι κάθετες οι επιλογές μου, έτσι ξέρω να ζω. Κάθετες, απόλυτες και πηγαίες. Κι αν αυτά που με οδηγούν με είχαν φέρει σ’ αυτή τη γωνιά του καναπέ, διαλυμένο και μη αναγνωρίσιμο, τι μου μένει να κάνω που να το ξέρω, και να με πάει κάπου; Τίποτα…

Πρέπει να ξεκινήσω από την αρχή, πρέπει ν’ αλλάξω. Και να πάω που και να γίνω τι;

Και πως; Ένας τόνος οι απορίες, δύο τόνοι τα γαμώτο. Τίποτα. Ο τοίχος μου την έχει δώσει, νιώθω πως όλοι με κοιτάνε, έχω φρικάρει. Τηλέφωνα δε σηκώνω, νέκρα μέσα-έξω.

Βλέπω το Rocky 3. Στο τέλος της ταινίας ο Apollo ζητά επαναληπτικό ματς από τον Rocky, γιατί είχε χάσει στο πρώτο. Είναι οι δυο τους σε ένα ρινγκ, prive φάση, για τη πλάκα τους. Στα ντουζένια τους κι οι δύο, αγάλματα, μιλάμε για 200 χρόνια πριν, και λέει ο Apollo στον Rocky, «δεν είναι κρίμα που εμείς οι δύο θα γεράσουμε;» κι εκείνος του απαντάει, «Just keep punching Apollo». Ε, εκεί έφαγα τη φλασιά. Ο Rocky ο παλιόφιλος, ο βαλσαμωμένος με ξύπνησε. Αυτή η ατάκα έστειλε αίμα στις φλέβες μου.

Ξήλωσα τα καδράκια, κάρφωσα ένα τεράστιο ξύλο στο τοίχο κι έγραψα στη μέση,

JUST KEEP PUNCHING APOLLO.

Κι έφτιαξα το πρώτο μου κολλάζ.