πουροχάπις

Πάντα πίστευα πως αν υπάρχει μία επανασταση που θα είχε κάτι να δώσει στον κόσμο, κάτι που θα μπορούσε

ν αλλάξει δραστικά και σε βάθος την κοινωνία, κάτι που θα μείνει και δεν περάσει σαν μόδα, κάτι που δεν θ αναλλωθεί, είναι η επανάσταση του ατόμου ενάντια στο άτομο.

Η επανάσταση ενάντια στον εαυτό μας.

Έχω αρχίσει να θρέφω συναισθήματα απέχθειας για το άτομο μου. Για τον τρόπο που ζω. Για τον τρόπο που ξοδεύονται οι ώρες μακριά απ τον ήλιο, μακριά από το φως. Για τις τροφές που καταναλώνω, για τον τρόπο που κινούμαι, για τα ρούχα που φοράω, για τα λόγια που λέω, για όλα όσα σκέφτομαι.

Ιδανικά θα ήθελα να ζω χωρίς χρήματα. Να μην χρειάζεται να τα πιάσω καθόλου στα χέρια μου. Να κάνω ανταλλαγή υπηρεσιών και προϊόντων και να μην έχω την παραμικρή οικονομική σχέση με κανέναν.

Ο κόσμος δεν έχει χρόνο, οι άνθρωποι δεν έχουν χρόνο, τα ζώα δεν έχουν χρόνο. Δεν σταματά αυτή η μηχανή να κινείται. Αν δεν έχει να κάψει πετρέλαιο θα κάψει γκάζι, κι αν δεν έχει γκάζι θα κάψει ξύλα κι αν όχι ξύλα, κάρβουνα. Κι αν δεν έχει και κάρβουνα θα κάψει ανθρώπους.

Κάποτε ήθελα να κάνω παιδιά, να κάνω οικογένεια, τώρα δε θέλω πια. Δεν λείπουν τα παιδιά από τον κόσμο, δεν θ αλλάξει τίποτα μ’ ένα λιγότερο ή ένα περισσότερο. Με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο να δω τι κάνουν αυτά τα παιδιά που υπάρχουν.

Δεν διακρίνω ευτυχία πουθενά, κι όση διακρίνεται είναι άμεσα συνδεμένη με την οικονομική ευμάρεια. Θέλω να γνωρίσω έναν φτωχό ευτυχισμένο.

Αν δεν υπάρχει θέλω εγώ να γίνω ένας.