για πάντα

Να μ’ αγαπάς χωρίς όρια, χωρίς συνθήκες, χωρίς πρέπει. Όπως πρέπει να είναι η αγάπη. Απέριτη κι ελεύθερη, ελαφριά από βάρη και γεμάτη νόημα, νόημα τέτοιο που καμία θύελλα δεν μπορεί να αλλοιώσει.

Να μ’ αγαπάς, χωρίς «τι θέλεις», μόνο με «θέλω». Να μ’ αγαπάς εγωιστικά, να μ’ αγαπάς μόνο για σένα, μόνο για μένα.

Υπάρχει κόσμος και κόσμος δεν υπάρχει. Υπάρχει αυτό που φτιάχνεις, αυτό που βλέπεις κι ότι αισθάνεσαι. Υπάρχουν νότες, στιγμές γεμάτες ένταση, γεμάτες πάθος, γεμάτες ματιές βαθιές στο μυστικό που δεν ξέρω.

Να μ’ αγαπάς σαν να κυριαρχώ στον κόσμο, σαν να μην υπάρχω αύριο, σαν να μην υπήρξα χθες. Να μ’ αγαπάς για ότι είμαι και για ότι μπορώ να γίνω, για όλα όσα μεταμορφώνομαι όταν είμαι στο πλάι σου, όταν είσαι στο πλάι μου. Να μ΄αγαπάς απλά και δύσκολα.

Υπάρχει χρόνος και χρόνος δεν υπάρχει, σε κλείνω σ ένα στοίχο και σε ταξιδεύω, σε κάνω μια ζωγραφιά και σε χαζεύω για ώρες, σε κάνω δυο γραμμές σε μια λευκή σελλίδα και γίνεσαι ο κόσμος όλος.

Γίνεσαι όλα όσα μπορώ να γίνω και δημιουργώντας σε, σ αφήνω να με οδηγήσεις. Δυο χέρια, δυο χείλια και μια ζωή, μια φωνή.

Να μ αγαπάς όπως δεν μ αγάπησαν ποτέ, όπως ποτέ δεν θα μ αγαπήσουν. Δεν είναι πως θα σε θυμάμαι, δεν είναι πως θα σ ευγνομωνώ, δεν είναι πως θα με ζήσεις όπως δεν θα ζήσω ποτέ, μα είναι πως δεν πάψω ποτέ να υπάρχω, μα είναι που δεν θα με νοιάζει, μα είναι που η ζωή είναι αυτή που τελικά νικά το θάνατο.

Η ζωή, η γεμάτη αγάπη κάνει το θάνατο ασήμαντο, αδύναμο.

Να μ αγαπάς. Θα υπάρχω για πάντα.