αγγούρια-γέφυρα-στοπ

Εδώ στη περιοχή ο Ιβάν είναι ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές. Όταν είναι να ξεκινήσει κάτι είναι μπροστά μπροστά απ όλους και λέει «εγώ ξέρω».

Μόλις γίνει η μαλακία, γιατί είναι γκαραντί πως θα γίνει, κοιτάει μ ένα ύφος Μπόζο, σηκώνει τους ώμους και λέει, «δε ξέρω» και μετά από λίγο «πρέπει να φύγω». Οπότε μένεις εσύ με τη γκαραντί μαλακία αγκαζέ.

Στη ζωή μου μπήκαν νέες έννοιες, τσάπα, τσαπάκι, τσουγκράνα, τσεκούρι, φτυάρι. Απεγνωσμένα έψαχνα να βρω και mini, φορτηγάκια, μπετονιέρες, εκσκαφείς, μπουλντόζες… Τόσο χώμα ρε πούστη μου τι θα το κάνουμε, σκεφτόμουν… Φέρτε κανένα παιχνίδι, " έλα Γιάννης, πάρε το παπατόφτυαρο", "το ποιο?". "Ελα πάρε το σκαλιστήρι", "ποιο είναι?" "Γιάννης, το τσαπάκι σου ειπα να φέρεις", "ρε άντε γαμίσου".

Έφτασε η μέρα και ξεκίνησε η σπορά. "Τι κάνουμε τώρα Ιβάν?". "Να τώρα κάνουμε αυλάκι για να μπουν οι ντομάτες". Μου δείχνει μια φορά, μου δείχνει και δεύτερη. Δίπλα δίπλα παράλληλες γραμμές με κάποια σχετική απόσταση μεταξύ των. Αναλαμβάνω να κάνω εγώ τις υπόλοιπες.

Κοιτάζω τα παπούτσια που φοράω, μπα λέω όχι, μη τα χαλάσω. Γαλότσες δεν έχω, κάτι άλλο δε βλέπω μπροστά μου. Ανοίγω ένα σάκο που έχω μέσα παπούτσια που δε φοράω πια. Κάτι δερμάτινες μπότες Donna Karan μέσα με περιμένουν. Κάποτε στις δόξες τους, τώρα στο σάκο. "Τι είναι αυτό Γιάννης? Ειδικά παπούτσια?", "ναι Ιβάν ειδικά παπούτσια είναι".

Το χώμα είναι μαλακό, δουλεύεται εύκολα, για λίγο. Είμαι άμαθος, προσπαθώ να μείνω παράλληλα αλλά όλο και κάτι φεύγει. Δε πειράζει λέω. Η τρίτη σειρά είναι σχεδόν παράλληλη, η τέταρτη λιγότερο παράλληλη, η τελευταία παραλίγο να μου βγει κάθετη. Μία χάζευα τον ήλιο, μια έπαιρνα ανάσες, μια παραπατούσα. Παραπατάνε και οι dkny.

Βάλαμε ντομάτες και πιπεριές. Η σπορά συνεχίστηκε λίγο στο τυχαίο και λίγο στο σκόπιμο. Γενικά στην αρχή τραβάς γραμμές κι ανοίγεις γούβες και κάνεις ότι θες. Αλλά μετά που αρχίζουν να φυτρώνουν τραβάς τα μαλλιά σου από τη μαλακία που έκανες να μην τα σπείρεις σωστά. Οπότε κάπου μετά τις 3 πρώτες εβδομάδες το χωράφι ήταν λίγο Βιετνάμ. "Τι είναι αυτό Ιβάν?", "αυτό είναι κρεμμύδια". "Αυτό δίπλα?", "αυτό είναι πεπόνι". "Αυτό παραδίπλα?", "αυτό είναι κολοκύθι", κ.ο.κ.

Το χωράφι έγινε λίγο της αποκριάς. Κρεμμύδια, σκόρδα, κολοκύθια, καρότα, μαϊντανός, ντομάτες, πιπεριές, φασόλια χοντρά, φασόλια ψιλά, αγγούρια, πεπόνια και καρπούζια, τα φυτέψαμε όλα μαζί με τον Ιβάν. Και επειδή δεν έφταναν όλα αυτά, βάλαμε και 5 ρίζες βατόμουρα, έτσι για σπάσιμο νομίζω αυτά ήταν.

Στην αρχή όλα φαίνονται ίδια. Το χωράφι χώμα ήταν, χώμα παρέμενε. Μετά από λίγες ήμερες ξεκίνησαν λίγο να φαίνονται μερικά φύλλα εδώ κι εκεί. Τα δείγματα φύλλου έγιναν φύλλα. Τα φύλλα βλαστάρια, τα βλαστάρια ψηλώνανε και πυκνώνανε.

Είναι μια διαδικασία όλη αυτή η κατάσταση που τη βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Πόση δουλειά, φροντίδα, προσοχή και αφοσίωση θέλει η παραγωγή ενός κατά τα άλλα εξαιρετικά ευτελούς προϊόντος. Οι επόμενες φορές που επισκέφθηκα σουπερ μάρκετ ήταν εντελώς διαφορετικές. Παρατηρούσα τα λαχανικά, το πόσα πολλά και πόσο φθηνά ήταν, πόσο εύκολο ήταν να τ αποκτήσω μ ένα πολύ πιο εύκολο τρόπο. Απλά έπρεπε να τα αγοράσω.

Για πρώτη φορά στη ζωή μου δεν αγόρασα τίποτα παραπάνω απ ότι πραγματικά χρειαζόμουν.

"Οι ντομάτες μεγαλώνουν Γιάννης πρέπει να τις δέσεις", "πως?". "Να έτσι". Βλέπω μια φορά, αρχίζω να δένω. Δένω δένω και σταματημό δεν έχει. Για να τις δέσεις πρέπει να κόψεις ξύλα, να τα κάνεις μυτερά με το τσεκούρι για να μπουν στο χώμα, να περάσεις σύρμα από πάνω τους και μετά από εκεί να κρεμαστούν σχοινάκια για τις ντομάτες. "Πρέπει να δεθούν όλες Ιβάν?","ναι Γιάννης". "Σίγουρα Ιβάν?", ναι Γιάννης". Μάλιστα.

Κόψε δέσε, κόψε δέσε κάρφωσε μου έφυγε η μέση άλλα τα κατάφερα. Το τσεκούρι έμαθα να το πετάω από μακριά και να καρφώνεται επάνω στο κορμό, "έλα Γιάννης μη παίζεις", "οκ Ιβάν έρχομαι άλλα εσύ δε μπορείς να το κάνεις αυτό".

Τα σκόρδα και τα κρεμμύδια φυτεύονται σχεδόν κάθε εποχή του χρόνου. Τα κολοκύθια είναι σουπερ ανθεκτικά, δε παθαίνουν τίποτα, οι ντομάτες είναι ευαίσθητες, τα αγγούρια θέλουν κάθε μέρα πότισμα. Πληροφορίες νέου τύπου κατακλύζουν τον εγκέφαλο μου. Αρχίζω να μην ακούω τις διάφορες συμβουλές και να αισθανθώ μόνος μου τι πάει και τι δε πάει καλά. Να νιώσω. Πιάνω τα φύλλα, τα κοιτάζω, τα ψάχνω. Σκαλίζω το χώμα 2 φορές την εβδομάδα.

Έτσι πρέπει για να πάρει αέρα και να πάει πιο μέσα το νερό. Οι μισές ντομάτες και τα καρπούζια αρρώστησαν. Ψάχνω, ρωτώ, μου λένε." Όχι φάρμακα" τους λέω, "Οκ γιάννης".

Με λίγη γαλαζόπετρα σώσαμε τα καρπούζια, οι ντομάτες ακόμα ζορίζονται, θα δούμε.

"Γιάννης στα φασόλια έχει πιάσει ένα σκουλήκι, γιάννης αυτό το πεπόνι πέθανε, γιάννης αυτά τα χόρτα πρέπει να τα βγάζεις με τα χέρια γιατι πάει η ρίζα μέσα μέσα και τρώει τη καλή τη ρίζα και αααααααν δεν τα βγάλεις υπάρχει περίπτωση να φάει το ένα το άλλο κα μετά να φάνε κι εσένα και θα έρθει στο τέλος ο γκοτζίλας να φάει και το χωράφι και θα στην πέσουν και εξωγήινοι". Και σκέφτομαι, μήπως να πάω στο lidl να τελειώνουμε?

Κρεμμύδια, σκόρδα φάγαμε πρώτα. Τέλεια ήταν. Μια μέρα εκεί που τριγύριζα βρήκα δυο κολοκυθάκια. Τα κοίταζα τα ξανακοίταζα, λέω λες? Αλήθεια είναι? Τα κόβω κι έφυγα?? Λες και θα τα έκλεβα. Τα κόβω και τα πάω στη κουζίνα. Δυο κολοκυθάκια σαν εξωγήινα πάνω στο πάγκο. Τα κοιτούσα λες και περίμενα να μου μιλήσουν, έλα γιάννης φάε μας.

Έφτιαξα ένα ριζότο, κατά λάθος, όνειρο. Έτσι τα φτιάχνω τα ριζότο εγώ, πάντα κατά λάθος. Ρύζι και μακαρόνια τα κάνω πάντα κατά λάθος ή τα κάνω λάθος. Μια φορά έφτιαξα μακαρόνια και τα έβγαλα όλα με μια πιρούνια, μακαρόνια μπετόν αρμέ.

Οι μέρες κύλησαν, τα φυτά μεγάλωσαν, το πότισμα έγινε μια δουλειά που απαιτεί 1-2 ώρες τη μέρα. Το χωράφι θέλει 3-4 ώρες τη μέρα, όχι εντατικά, λίγο στα φασόλια, λίγο να πετύχω με το τσεκούρι το κορμό, κάπως έτσι. Έβαλα μαρούλια, βασιλικό, καυτερές πιπεριές, καλαμπόκι. Αυτά τα έβαλα μόνος μου, χωρίς να ρωτήσω τι και πως. Πήρα 2 βιβλία, το ένα λέγεται, «χρήσιμες συμβουλές για τον τεμπέλη αγρότη». Βίβλος.

Έφτιαξα φραχτες και φραχτάκια, κρέμασα πράγματα από εδώ και από εκεί, έβαλα τα εργαλεία μου στη σειρά, σκέφτηκα πως θα το φτιάξω του χρόνου για να είναι σωστό και όμορφο.

"Αυτά πρέπει να πάνε ψηλά γιάννης, γιατί αλλιώς δεν μεγαλώνουν", "τι είναι αυτά Ιβάν?", "τα αγγούρια, μα καλά πλάκα κάνεις γιάννης, δε ξέρεις πως τα αγγούρια πρέπει να πάνε ψηλά για να μεγαλώσουν?". "Μπα όχι δεν το ήξερα Ιβάν αυτό, νομίζω είχα δει κάτι στο golden hall αλλά δεν είμαι και σίγουρος". "Τι είπες γιάννης δε κατάλαβα", "οκ θα το κάνω".

Πάλεψα λοιπόν ένα σαββατοκυριακο και βάλε κι έφτιαξα με ξύλα που πάλι έπρεπε να πελεκηθούν να κοπανηθούν να κλοτσηθούν και ν ακούσουν κάθε μία μαλακία που είχα να πω και έφτιαξα μια φανταστική αγγουρογέφυφα, καμιά 8-9 μέτρα μήκος και 1 μέτρο πλάτος. Μου βγήκε θεόστραβη κάτι σα πέτρινο στο Νεπάλ μετά το σεισμό αλλά ολοδικιά μου κατασκευή. Πέρασα και σχοινάκια σινιέ κόκκινα από πάνω και έπλεξα σιγά σιγά τα αγγούρια στα σχοινά με προσοχή γιατί είναι σουπερ ευαίσθητα. Και καθόμουν και το χάζευα με μπόλικη περηφάνια.

Το τηλέφωνο χτύπησε, "Γιάννης εγώ και γυναίκα μου πάμε να μαζέψουμε φράουλες, θες να έρθεις?", "ναι θέλω". "Οκ θα έρθω να σε πάρω".

Ήρθαν να με πάρουν και μπήκαν λίγο μέσα στο χωράφι και χάζευαν. Πότιζα εγώ το βασιλικό και τα μαρούλια. Περιεργαζόντουσαν την αγγουρόγεφυρα μου και κουνούσαν το κεφάλι τους με περιέργεια. "Πολύ ωραίο αυτό γιάννης, τι είναι?" . "Τι ειναι? Η γέφυρα Ιβάν, για τα αγγούρια! Τα κρέμασα!". Μια σιωπή ακολούθησε που έκρυβε μέσα της τον θαυμασμό, σκέφτηκα, και μετά είπε, "Γιάννης, αυτά είναι τα καρπούζια."

Μάλιστα.

6/15